รู้อยู่แก่ใจแต่อดไม่ได้

เคยไหมครับเวลาแทงบอลเสียไปเป็นเลขสี่หลัก ห้าหลักแล้วก็เกิดความรู้สึกท้อแท้และหมดกำลังใจ แต่พอจะเลิกเล่นก็ดันมีความรู้สึกอีกกระแสหนึ่งโผล่ขึ้นมาในจิตใต้สำนึกว่า เรายังไปต่อได้อีกนะ เงินไม่มีก็หยิบยืมเอาจากคนนั้นคนนี้สิ ข้าวของมีค่าในบ้านก็ยังมีอีกหลายชิ้นที่น่าจะแปรเป็นเงินได้ ถ้าหยุดแค่นี้แล้วบังเอิญตาต่อไปเราเป็นฝ่ายชนะขึ้นมาล่ะจะไม่น่าเสียดายแย่เหรอ ฯลฯ สารพัดจะสรรหาเหตุผลมาโน้มน้าว จนในที่สุดก็กลับลงไปเล่นต่อ แล้ววงจรนี้ก็จะวนลูปไปเรื่อย ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่งคุณหมดเนื้อหมดตัวนั่นแหละจึงจะได้คิด
แต่ผมเชื่ออยู่อย่างว่า นักพนันทั้งหลายไม่ว่าจะอยู่สายใดก็ตามต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นดีหรือไม่ และสมควรจะเลิกเมื่อไหร่ เพียงแต่ใจมันยังดื้อดึงที่จะดันทุรังไปต่อทั้งที่ทางข้างหน้ามันตัน ด้วยความคิดที่ว่าไปตายเอาดาบหน้านี่แหละ ผลก็คือได้ตายสมใจไปนักต่อนักแล้ว ซึ่งเจ้าความรู้สึกดังกล่าวนี้ก็เป็นกิเลสตัวหนึ่งที่ถูกผลักดันด้วยความโลภอีกทีจนมีพลังมาบังคับจิตใจของคุณให้โอนอ่อนไปตามมัน ถ้าคนไหนใจแข็งพอ บอกจะเลิกก็คือเลิก คนนั้นจะสามารถอยู่รอดต่อไปได้ ในขณะที่คนใจอ่อน มีความโลเล และไม่กล้าตัดสินใจ ก็จะถูกมันกลืนกินตัวตนไปจนกลายเป็นผีพนันอย่างที่เรา ๆ ท่าน ๆ เห็นจนชินตานั่นแหละครับ

Posted in นานาทรรศนะกับการพนันฟุตบอล

Leave a Reply